Het nieuwe Jeruzalem
Categorie: 19 en ouder - maatschappij
Uitgegeven op: 19 april 2009
Geschreven door: Benjamin al Amrani

HET NIEUWE JERUZALEM.

Een brief uit het einde der tijden.
Het einde is nabij! Het einde is nabijer dan ooit! Is het doek voor de mensheid dan eindelijk gevallen? Terwijl mijn haren uitvallen, en tumoren en voedselgebrek mijn lichaam verteren, kijk ik uit over de radioactieve en zwartgeblakerde woestenij. Hier en daar staan nog de ruïnes van wat eens kantoorgebouwen, fabrieken en woningen waren. De laatste herinneringen aan het glorieuze tijdperk van de mens? Ik weet het niet. De kans is klein dat deze brief ooit gelezen zal worden door het nageslacht. Het is dan ook niet in de laatste plaats voor mezelf dat ik deze brief schrijf. Ik probeer de chaos in mijn hoofd te ordenen.

Ik bevind mij op enkele kilometers afstand van een buitenwijk van wat ooit Jeruzalem was; één van de oudste steden ter wereld. Het was de bakermat van grote wereldreligies, en reeds duizenden jaren een bron van conflicten tussen supermachten, wereldrijken, en religieuze stromingen en sekten. Aardolie, een belangrijke delfstof die in deze contreien ooit rijkelijk aanwezig was, deed de waanzin tot ongekende hoogten stijgen. De olie begon op te raken, en de enorme machine die er afhankelijk van was begon te haperen.
De grootmachten der aarde stuurden hun legermachten in een rampzalige poging om het povere restant tot de laatste druppel veilig te stellen. De omliggende volkeren wilden de oude stad en het omliggende gebied in handen krijgen, en de bevolking wilde het behouden. Complotten werden gesmeed, en bondgenootschappen aangegaan. Politieke, religieuze en economische belangen raakten verstrengeld. Oude religieuze teksten werden zowel door religieuze leiders als door regeringsleiders gebruikt als oorlogspropaganda. Het 'einde der tijden' was aangebroken. De 'hemelse verlosser' zou terugkeren, in welke vorm dan ook.

Ik moet eerlijk bekennen dat óók ik overmeesterd werd door deze apocalyptische verstandsverbijstering. Bijna iedereen – vriend en vijand – geloofde in bovennatuurlijk ingrijpen. Toen op de radio bekend werd gemaakt dat de kernraketten uit Iran en even later uit Pakistan, onderweg waren, en ik hier eveneens de raketten zag opstijgen, heerste er een onwezenlijke stemming op de slagvelden en in de straten. Het onophoudelijke gedonder en geratel van kanonnen en machinegeweren verstomde.
Voor het eerst sinds maanden was het volkomen stil. Sommige mensen kropen weg in holen of kelders, maar velen staarden naar de hemel, in afwachting van wat komen zou. De moslim riep Allah aan. De jood wachtte op zijn messias. New age adepten geloofden in de komst van Maitreya. Een enkele communist geloofde nog steeds in de eindoverwinning van het proletariaat, en de christen viel op zijn knieën en hief zijn armen ten hemel, zijn hoop vestigend op de wederkomst van Christus.

Ook ik vouwde mijn handen, en riep de onbekende God aan. Ik was op dat moment vol vertrouwen in de goede afloop. Maar naarmate het voorspelde moment van inslag steeds dichterbij kwam, verloor ik mijn hoop. Toen ik vanuit mijn schuilplaats hoorde hoe de hemel uiteen werd gereten, en ik de aarde op haar grondvesten voelde schudden, besefte ik dat er geen buitenaardse interventie zou komen. Buiten verdampten honderdduizenden mensen in een oogwenk, en miljoenen werden uiteengeblazen door de schokgolven, of bedolven onder puin.
Na de schokgolven kwamen de vuurstormen, die langer dan een dag aanhielden. De eerste tien minuten vormden het gruwelijkste moment uit mijn leven. Het lawaai en de hitte waren zelfs in mijn schuilplaats schier onverdraaglijk. Maar een ander geluid mengde zich met het razen en bulderen van het vuur. Het was het geruis van duizenden stemmen, vergelijkbaar met het geluid van een grote menigte in een voetbalstadion. Dit waren echter geen stemmen van vreugde, maar van angst, ontzetting en pijn; het ijzingwekkende gekerm van de stervenden. Ik kon alleen nog maar huilen.

Ik weet niet hoelang ik onder de grond ben gebleven. Ik vermoed ongeveer een week. Nu zit ik buiten, en werp een blik over de smeulende, zwarte vlakten, terwijl ik mijn buizenradio op een accu aansluit. Buizenradio's kunnen de elektromagnetische puls van de nucleaire explosie overleven, mits goed afgeschermd. Ze werden tijdens de periode van oorlogsdreiging haastig geassembleerd door fabrikanten die snel geld dachten te verdienen. Ik heb met de mijne geluk gehad. Het apparaat heeft de puls overleefd.
Op de korte golf vind ik nog enkele Europese zenders. Verbijsterd luister ik naar de nieuwsberichten. Riaad, Mekka, Medina, Baghdad, Cairo, Teheran, Islamabad, Karachi, Damascus, Amman, Jeruzalem en Tel Aviv zijn volledig verwoest, evenals vele kleinere steden. Vele honderden zware kernladingen zijn afgevuurd door de verschillende partijen, en duizenden raketten met een conventionele lading. Europa is niet veel beter af. Enkele citaten uit het nieuws: 'Radioactieve fall-out wolken zaaien dood en verderf in Europa en Azië', 'Nucleaire winter zal volgens prognoses massale sterfte veroorzaken', 'Nucleaire explosies hebben enorm gat geslagen in de ozonlaag', 'Terroristen verwoesten centrum van Parijs met kleine nucleaire bom'.
Het zal alleen maar erger worden vrees ik. Door de stralingsziekte zullen misgeboorten schrikbarend toenemen. Oogsten zullen mislukken door de extreme temperatuurdaling en het gebrek aan zonlicht. Degenen die de hongerwinter en stralingsziekte overleefd hebben, krijgen te maken met massale uitbraken van tyfus en cholera; veroorzaakt door de miljoenen ontbindende lijken die door gebrek aan mankracht niet geruimd kunnen worden. Albert Einstein was waarschijnlijk nog vrij optimistisch toen hij voorspelde dat de vierde wereldoorlog met stokken en stenen zou worden uitgevochten.

De presentator besluit met muziek van de grote genieën die de mensheid heeft gekend. Richard D. James, Elvis, Bob Marley, Bach en Mozart passeren de revue. Het laatste stuk dat ik hoor is de Mondschein sonate van Beethoven. Eén van de mooiste en droevigste muziekstukken die ik ken, en het blijft nog lang in mijn hoofd naklinken. Als de mensheid sterft, dan sterft deze muziek ook, evenals alle andere grootse daden van de mens. Democratie, verlichting, kunst en wetenschap; alles komt ten einde, voor eeuwig.
Ik word overmand door duistere gevoelens. Het liefste wil ik onmiddellijk sterven. Maar opeens aanschouw ik een wonder. Eventjes vergeet ik de honger, het verdriet en de pijn, want uit de ventilatierooster van mijn radio kruipt een kleine kakkerlak. De machtige kakkerlak zal deze ramp overleven, en over miljoenen jaren, wanneer iedere herinnering aan de mens voor eeuwig is uitgewist, dan zal het geëvolueerde nageslacht der kakkerlakken over de aarde heersen. Het leven gaat door zoals Charles Darwin ons ooit heeft geleerd.

Met deze hoopvolle gedachte wil ik deze brief besluiten. Ik ga op reis; een enkele reis door het beloofde land...... naar het Nieuwe Jeruzalem.

Benjamin al Amrani. 18-09-2027.

Reacties

Marcel Klein
Gezien de diepgaande commentaren op dit verhaal hoop ik dat een reactie van de auteur (dat ben ik) wel gerechtvaardigd is. Dhr. Couwenbergh heeft de slotalinea van mijn verhaal verkeerd opgevat. Ten eerste is het fout om te veronderstellen dat de woorden van een fictief personage in een verhaal altijd de mening van de auteur vertolken. In een verhaal heeft de auteur de vrijheid om zijn personage onzin uit te laten kramen waar hij het zelf misschien niet (of wel) mee eens is. Ten tweede valt op geen enkele wijze uit de tekst op te maken dat de ik-persoon in het verhaal meent dat kakkerlakken zouden kunnen evolueren tot een soort mensachtige of een andere intelligente of 'talige' levensvorm. Wat betreft de digitalisering en de zogenaamde controlled society (waar 'Universal Soldier' over schreef) denk ik dat men zich moet realiseren dat deze, zeker gezien de huidige ontwikkelingen, ondenkbaar zijn zonder een energieverslindend industrieel fundament, infrastructuur, transport en niet te vergeten het daarbij behorende politionele en militaire apparaat. 'Brave New World' kan niet zonder de hulpbronnen die nu reeds aan het opraken zijn. In het bovenstaande fictieve toekomstscenario zijn de hulpbronnen op en is chaos het resultaat. Orwelliaanse Big Brother figuren maken in zo'n wereld geen kans.

Universal Soldier AMM.
Wellicht zal het niet kloppen aangaande de evolutionaire ontwikkelingen t.a.v. kakkerlakken. Een eye opener waarbij ik enigzins de link met de digitalisering mis cq controlled society. Mijns inziens een stukje realiteit die een globalisering met als gevolg een nucleare ramp wat realistischer maakt. Eenheid door de strotten douwen op een overbevolkte wereld die kunstmatig wordt gehouden door een electronische kooi. Dit om ons af te houden van onze daadwerkelijke bestemming. Een kosmische beschaving zoals Jung ontdekte in zijn leer van het archetype ZELF. Een virtuele nachtmerrie is het substituut voor het echte werk. De gevestigde orde is zo slim mijns inziens om zo mensen brood en spelen te geven. Dit miste ik in jouw verhaal. Verder erg realistisch gezien de ecologische, economische en religieuze situaties op aarde. Een kruidvat en niet ondekbaar.
US. Anti matrix movement.

Jaap Verkuyl
De heer Couwenberg heeft niet zorgvuldig gelezen, vermoed ik. Er staat nergens dat er een nieuw soort mensen uit kakkerlakken zal evolueren, of 'talige wezens', maar dat geëvolueerde kakkerlakken over de aarde zullen heersen. De 'hoopvolle gedachte' in de laatste alinea lijkt me eerder ironisch bedoeld dan het letterlijk moet worden genomen. Het is de 'hoop' van een waanzinnige.

Frans Couwenbergh
Ik sluit me aan bij de waarderende opmerkingen, maar met je slotalinea waarin je nieuwe talige wezens uit kakkerlakken wilt laten evolueren geef je blijk van onkunde inzake hoe mensen mensen geworden zijn. Dat kon echt maar op één manier en na een gerichte voor-evolutie van vooroudersoorten. En dan nog is het een aaneenschakeling van toevalstreffers geweest. Zie daarvoor www.humanosofie.nl als je het graag te weten wilt komen.

Webredactie ikvertel.nl
Hartelijk gefeliciteerd met uw vierde prijs in de SchrijversPrijscompetitie, tweede kwartaal 2009

Enrico Klein
Erg mooi geschreven! Ik hoop alleen dat ik het nooit zal meemaken!

L. Ramein
Mooi taalgebruik, het spreekt gelijk tot mijn verbeelding.

Berdien Maring
Het verhaal is erg goed geschreven ook al twijfel ik of het zo ooit zal gaan.