Categorie: 19 en ouder - ervaringen
Uitgegeven op: 18 mei 2010
Geschreven door: Yvonne Albers
De wereld om haar heen is druk in beweging, maar zelf ervaart ze kille rust. Ze is, zodra de gelegenheid zich aandiende, weggevlucht naar deze plek. Toch blijft ze in gedachten bij de gebeurtenissen van de laatste dagen. Ze heeft het allemaal gelaten over zich heen laten komen.
Het water aan haar voeten klotst ongeduldig tegen de beschoeiing. Net als zij eens ongeduldig was. Niet gaan kon waar ze heen wilde. Niet dat ze ooit concrete plannen had. Toch was er iets beklemmends geweest, iets dat haar klein hield, binnen onzichtbare grenzen.
Ooit had ze van hem gehouden. Eens had ze gekozen voor de veiligheid die hij leek te bieden. Wanneer was die veiligheid omgeslagen in benauwdheid, het gevoel een gevangene te zijn? Ze rook zijn rotte adem nog. Zijn penetrante zweetlucht als hij over haar heen boog. Dingen verlangde die zij niet had willen geven.
Een schrille kreet van een fuut, die op nog geen twee meter afstand langs haar scheert, brengt haar met een schok in het heden. De vogel strijkt elegant neer in het water. Hij wappert met zijn vleugels, schudt zijn kop. Twee trage seconden kijkt hij haar aan, uitnodigend haast, en duikt dan onder. Oh, hoe ze hem wil volgen. Onderduiken in het steenkoude water om nooit meer boven te komen.
Wat had het leven haar nog te bieden? Ze zou veel liever naar haar Heer gaan. Er is niets meer van haar over dan rimpels, plooien en broze grijze haren.
De tralies van haar bestaan zijn weggevallen en ze heeft geen idee wat ze aanmoet met al die ruimte.
De fuut is allang weer bovengekomen als Mariam besluit verder te lopen. Er ligt een keurig geasfalteerd pad, daar waar ze ooit eens op blote voeten door vochtig gras had gestruind. Vers gemaaid gras aan weerskanten. Aan de overkant van de plas cirkelt een grote grasmaaier om een groepje bomen. Verder naar links ziet ze twee mannen druk bezig met het snoeien van struiken. Ergens klinkt een dof gedreun van schijnbaar grote machine’s. Ze zijn uit het zicht maar het geluid wordt ver over het water gedragen. Alles wordt in orde gemaakt, strak gesteven volgens onszelf opgelegde regels.
Iedereen is druk, lijkt het wel. Behalve hij. Hij zal nooit meer druk zijn.
Zijn hele leven vluchtte hij in bezigheden, leek rust hem te beangstigen. Zal hij het nu wel gevonden hebben?
Ze loopt door. Ze moet en zal de hele route aflopen. Was het vroeger ook al zo’n eind geweest? De aangeharkte strandjes heeft ze inmiddels ver achter zich gelaten. Hier wordt de natuur ruiger, natuurlijker. Omgeknakte bomen, buiten proporties gegroeid riet. Heideplanten aan haar andere zijde. Planten waarvan ze de naam nooit geweten heeft, het interresseerde haar niet.
Toch nog onverwachts ontdekt ze het platgetreden zandpaadje, nauwelijks meer zichtbaar door het overgroeiende onkruid. Het is er nog!
Zich niet bekommerend om haar mooie pak en zondagse schoenen struint ze het pad af. Hier voelt ze zich eindelijk een beetje tot rust komen. Het uitzicht over het water is van hier af adembenemend. Ze kan de verleiding niet langer weerstaan en loopt langs de bomen en dwars door de bosjes, naar de waterkant. Geen beschoeiing hier. De natuur kan vrij zijn gang gaan. Net als zij.
Voor het eerst in bijna 71 jaar weet niemand waar ze is, wat ze doet. Belangrijker nog: Ze hoeft zich aan niemand te verantwoorden aan het einde van de dag.
Terwijl ze haar ogen sluit ademt ze de frisse lucht langzaam in. Ze is vrij, helemaal vrij. Mariam doet haar schoenen uit en haar pantysokjes, loopt voorzichtig het ijskoude water in. Ze huivert van kou en van plezier. Nog een paar stapjes, voorzichtig. Het water komt nu bijna tot aan haar knieën. Haar broek wordt nat, het deert haar niet. Niets deert haar meer. Er borrelt een lach naar boven, ze laat het komen. Ze gooit haar hoofd in haar nek, haar ogen zijn gesloten en haar schouders schokken van ontlading. Nog even en haar lach buldert over het water.
Het kan haar niet schelen dat het ongepast is.
Weet de els van het graf waarover ze vanmorgen gebogen stond? Had de wind geluisterd naar de klaagzangen in de kerk? Haar lach klinkt nog lang na over het water. Dit is de plek waar ze hem voor het eerst had ontmoet. Een heel leven geleden. Hier had ze hem haar eerste zoen gegeven, had hij haar niet veel later ten huwelijk gevraagd. Vanaf dat moment had ze hem alles gegeven wat ze in zich had.
Hij had het stukje bij beetje weten te vertrappen tot ze niet meer was dan een hoopje mens. Een zucht in de wind, meer was er niet van haar overgebleven.
Toch kon ze niet alle schuld op hem schuiven. Had ze het niet allemaal toegestaan door geen weerwoord te hebben? Steeds weer had ze alles gedaan om maar zijn goedkeuring te krijgen, een glimp van bevestiging. Deed ze daar wel goed aan? Ze had het zich de laatste jaren van zijn leven afgevraagd.
Hij was verschrompeld, kon weinig meer. Met alles had ze hem moeten helpen en ze had hem zien veranderen in een kind. Schreeuwend om aandacht op de enige manier waarop hij geweten had hoe; negatief.
Ze had weg kunnen gaan, ze had hem in zijn sop gaar kunnen laten koken. Ze heeft het niet gedaan. Waarom God hen bij elkaar had gebracht, was haar altijd een raadsel gebleven. Maar dat het zo was, was voor haar reden genoeg om het vol te houden. Niet dat ze daar ooit begrip voor had gekregen vanuit haar omgeving…
De minuten lijken op te lossen in de eeuwigheid, tot ze alle gevoel van tijd kwijt is geraakt. Nu kan ze afscheid nemen, doorgaan met haar eigen leven, vergeven. Niet voor hem, wel voor zichzelf. Voor het eerst voelt ze niet de benauwdheid van het alleen zijn. Er schemert hoop aan de horizon.
Ze was nooit echt alleen, zal zal ook nooit zijn. Dat weet ze toch…!
Als een nieuw mens stapt ze het water uit. Rillend van de kou, maar vol vertrouwen.
Reacties
Laura van Breugel
Wat een bijzonder mooi geschreven verhaal, op het laatst vallen alle puzzelstukjes in elkaar en dan heb ik zin om het nog een keer te lezen.
Lydia
Mooi verhaal hoor, mooie opbouw en met gevoel geschreven!
Elsbeth
Compliment voor hoe je het weet te verwoorden: 'De tralies van haar bestaan zijn weggevallen en ze heeft geen idee wat ze aanmoet met al die ruimte.'
Heel mooi!
Lenie Luites-Mooibroek
Beste Yvonne Als ik het lees dan sta ik er en kijk om me heen en zie en voel alles wat je vertelt. Heel knap van jou.Eerlijk gezegd, dat gebeurd me niet zo vaak. Complimenten
A. Schipstra
Kippevel
Marjolein Vrolijk
Wat een mooi verhaal! En wat is de opbouw goed!! Heel erg mooi geschreven en inderdaad dat wat doorschemert: Dat je nooit alleen bent! Hij is er altijd en heeft met alles een bedoeling!
Margreet Rots
Dit verhaal komt binnen! Ik had zelf het gevoel van opluchting toen ik aan het eind gekomen was; tranen in mijn ogen, maar een glimlach op de lippen. Het is duidelijk te merken dat de schrijfster met veel liefde voor mensen en woorden schrijft. Complimenten!!
mevr. J. Groeneveld
Het verhaal pakt je direct. Ik vind het herkenbare in de levens verhaal van veel vrouwen. Jezelf wegcijferen, en er altijd zijn voor de ander. Fijn dat, ondanks alles er alijd EEN was die haar beschermde, en waar ze haar verhaal aan kwijt kon. Dit verhaal word goed opgebouwd, en je voelt de twijfel van de vrouw, daarna de bevrijding.
Margé Buitinga
Heel sfeervol beschreven, mooi einde!
